Door: Thijs Zonneveld & Barry Rayner /
de PersGeen grap.
Geen film.
Dit is echt.
De Jamaicaanse bobsleeërs zijn terug op de Olympische Spelen.
Laat de hype beginnen.Twee Jamaicanen (Derice en Sanka) staren op een zonovergoten zandstrand naar een bobslee.
Derice: ‘Da’s een bobslee.’
Sanka: ‘Oh, dus een bobslee is een zeepkist zonder wielen.’
Derice: ‘Het lijkt er wel op.’
Sanka (pakt papier): ‘Laat me dat eens zien... Allright, hier staat: ‘De belangrijkste ingrediënten voor een succesvol bobsleeteam zijn een stabiele chauffeur en drie sterke hardlopers om snelheid te maken op het ijs.’ IJS? IJS??’
Derice: ‘Tja, het is een wintersport, weet je.’
Sanka: ‘Je bedoelt winter – met ijs?’
Derice: ‘Misschien.’
Sanka: ‘Je bedoelt winter – met al die iglo’s, eskimo’s en pinguïns en IJS?’
Derice: ‘Kan best, ja.’
Sanka: ‘See ya.’
Derice: ‘Waar ga je naartoe?’
Sanka: ‘Naar huis. Ik ga een warm bad nemen. IJs – ik krijg het al koud als ik eraan denk.’
Bovenstaande dialoog is een scène uit Cool Runnings, een klassieke kaskraker over een Jamaicaans bobsleeteam uit 1993. Hoogstwaarschijnlijk wist slechts een klein deel van de miljoenen bioscoopbezoekers en tv-kijkers dat de Disney-productie op waarheid gestoeld was. Op de Spelen van 1988 in Calgary stonden er echt vier Jamaicanen te rillen boven aan de bobbaan. Ze werden uiteindelijk 29e. In de laatste run crashten ze. Ze bereikten niettemin de finish. Lopend.
Het is inmiddels meer dan twintig jaar later. De Spelen zijn weer in Canada. En weer zijn de Jamaicanen erbij. Cool Runnings II. Toch? Stuurman Hannukkah Wallace: ‘Pfff… Mensen begrijpen het niet. Dit is geen grap. Dit is mijn passie. Onze passie. Ik wil echt heel graag een olympische medaille. Het is het enige wat ik ooit echt gewild heb. I really, really, really need it. En als ze me vragen naar Cool Runnings, dan zeg ik: dat was een Disney-film, onze crashes zijn gewoon echt.’
Het Jamaicaanse bobsleeteam 2010 bestaat uit vier ex-baansprinters. Jarenlang probeerden ze de internationale wereldtop te bestormen op de atletiekbaan. Tevergeefs. Ze haalden zelfs de nationale top niet – al is dat geen schande op een eiland waar vrijwel iedereen de honderd meter onder de tien seconden loopt. En dus lieten ze zich overhalen door de Jamaicaanse bobsleebond om hun carrière van de sintels te verleggen naar het ijs. Met wisselend succes. De start (rennen en duwen) is van wereldklasse, de rest van de afdaling (sturen en goed materiaal) van een niveau dat je zou verwachten van een tropisch eiland op glad ijs. Er is gebrek aan kennis. Aan topmateriaal. Aan geld. Vier jaar geleden strandde een Jamaicaanse kwalificatiepoging voor de Olympische Spelen van Turijn omdat de stuurman nog nooit sneeuw had gezien en alleen kon trainen met een slee achter drie honden die hij niet in bedwang kon houden. In de aanloop naar Vancouver was het niet veel anders, maar dankzij enkele sponsors en de hulp van oude helden uit 1988 is het toch gelukt kwalificatie af te dwingen.
Roze bubbelHet enige wat de Jamaicanen in overvloed hebben, is aandacht. De Spelen zijn nog niet begonnen, maar de hype rond de sleeënde eilandbewoners is al opgeblazen tot een grote roze bubbel. Rasta en sneeuw: het is een onweerstaanbare combinatie. Toen de Jamaicaanse bobbers in december op het vliegveld van Vancouver landden voor een trainingskamp, werden ze opgewacht door een menigte fans. Inmiddels zijn ze geadopteerd door het skidorp Pemberton, dat vlak bij de olympische bobbaan van Whistler ligt. De Jamaicanen krijgen in Pemberton gratis onderdak en mogen gebruikmaken van de lokale gymzaal. In ruil ervoor is het dorp straks het centrum van de rastarage die zonder twijfel zal uitbreken tijdens de Spelen – ongeacht de resultaten. Lokale ondernemer en initiatiefnemer Ian Porter wrijft al in zijn handen: ‘Het Jamaicaanse bobsleeteam is natuurlijk erg bekend. Ze staan garant voor aandacht van toeschouwers en pers. Hopelijk kunnen het dorp en de omgeving daarvan profiteren.’ Pemberton hangt al vol met spandoeken en groen-geel-zwarte vlaggen. En met filmposters uiteraard, want Cool Runnings is nooit ver weg.
Stuurman Hannukah Wallace mag dan wel zeggen dat de film niets te maken heeft met de realiteit van zijn crashes; intussen is Cool Runnings wel de reden dat ze sponsorgeld beuren, worden geadopteerd door een dorpje en een groeiende horde aanhangers hebben. Woordvoerder van de Jamaicaanse bobsleebond Stephen Samuels legt uit: ‘Onze jongens hebben er een beetje een tweeslachtig gevoel bij. Aan de ene kant worden ze moe van die eeuwige vergelijking, aan de andere kant weten ze dat het deuren opent. Wat ze het liefste willen: hun eigen versie van de film. Zeg maar Cool Runnings Part Two.’
Hoe Part Two ook eindigt: het Jamaicaanse bobsleeteam is nu al een sprookje. Overigens had het verhaal nog mooier kunnen zijn. Superster Usain Bolt werd namelijk ook gepolst om in te stappen in de Jamaicaanse slee. Remmer Marvin Dixon: ‘We hebben hem gevraagd tijdens een fotoshoot van Puma. Hij zei: ‘Nee. Te koud’.
Bron:
de Pers (
http://www.depers.nl)
Auteur
Topic: Cool Runnings Part II (gelezen 346 keer)
Snel beantwoorden